سالها پیش روی کاغذ مینوشتم. بعد از آن که امکان فارسی نوشتن در فضای مجازی فراهم شد، وبلاگی در پرشن بلاگ ساختم که هنوز آنجاست
یک سال فقط میخواندم و پس از آن خودم وبلاگی زدم و شروع به نوشتن کردم. نوشتههایم خام و ابتدایی است. نمیدانم چرا نظرات دیگران حذف شده است.
به هر حال خودم را سرزنش نمیکنم. در ابتدای راه بودم. خیلی از نوشتهها را بعد از سالها حذف کردم. شاید خیلی ابتدایی بود و دوست نداشتم که آنجا باشد.
پرشن بلاگ الان امکاناتی که میخواهم را ندارد وگرنه در همان خانهی قدیمی ادامه میدادم. مدتی خودم دست به برنامه نویسی شدم و برای خودم یک وبلاگ با آدرس شخصی ساختم. تغییرات سرورها و به روزرسانیهای اجباری حوصله ام را سر برد. برنامهنویسی و ایدههایی که برای وبلاگ به ذهنم میرسید وقتم را خیلی میگرفت.
مدتی را در اینستاگرام سر کردم و به دغدغههای اجتماعی پرداختم. یک سال آنجا فعالیت کردم و فهمیدم نوشتههایم با این که همراه با تصویر و فیلم بود، کشش ندارد. آنجا را هم بستم و به موضوع عکاسی در اینستاگرام بسنده کردم.
کرونا و قرنطینه باعث شد فرصتی دوباره فراهم شود تا بگردم و اینجا را پیدا کنم و دوباره شروع کنم.
این بار همان چیزهایی که برای خودم مینویسم را اینجا میگذارم. چه خوانده شود چه نشود، دفتر اینجاست.
نوشتههای مجید احمدی 