آدم دور افتاده

این طرز فکر کمی ترسناک به نظر می‌رسد که آدم از جایی به بعد فراموش می‌شود، تا زمانی که از دنیا برود و ناگهان دوباره برای چند روز عده‌ای یادش می‌کنند.

هم سن و سال‌ها سنشان بالا می‌رود و درگیر مشغله‌های زندگی خودشان می‌شوند، همسر و فرزند و نوه و فامیل و درگیری‌های مالی و پزشکی و بسیار چیزهای دیگر. آدم‌ها تغییر می‌کنند، سلیقه‌ها و عقیده‌ها تغییر می‌کند و دوستی‌های گذشته شکلش عوض می‌شود.

اینطور می‌شود که انسان وقتی سنش بالا می‌رود روابطش کمرنگ‌تر می‌شود و قادر به ساختن دوستی‌های جدید هم نیست. انگار ساختن یک دوستی پایدار و عمیق نیاز به مقداری سادگی دارد که در کودکان و نوجوانان بیشتر است. آدم میانسال سادگی لازم را برای ساختن یک دوستی عمیق ندارد.

کاش همه‌ی این حرف‌ها بی اساس باشد و اینطور نباشد.